De Buma/Stemra is compleet van de pot gerukt. Zo. Dat is er uit.

En ik hoor je denken: "JW, wat ben je lang weggeweest, en dan nu meteen met zo’n uitspraak weer er in vallen?". Ja, inderdaad! Want soms lees ik dingen online waar mijn bloed van gaat koken.

De royale mierenneukbrigade van de Buma heeft zichzelf nu compleet belachelijk gemaakt.
Stel je voor: Je werkt in een staalfabriek en je hebt een saaie repetatieve baan. De hele dag zaag je platen door midden die je vervolgens doorgeeft aan je collega Bertus (die z’n pink verloor tijdens een voetbalrel en het daar graag over heeft). Van 9:00 tot 18:00 sta je te zagen in die humorloze loods.

Gelukkig ben je fan van Studio Schram en luister je iedere dag naar de podcast van dit programma. NEEEN! IST VERBOTEN! DASS MACH NICHT!

De muziek-nazi’s van de Buma Stemra hebben namelijk besloten om het bedrijf Suplacon te verordenen wel ONMIDDELIJK te stoppen met het toestaan van Ipods op de werkvloer. De schuimende rechter oordeelde namelijk dat "De voorzieningenrechter is van oordeel dat uit het feit dat medewerkers van Suplacon tijdens werktijd middels een i-Pod of mobiele telefoon muziek luistert, volgt dat Suplacon een bedrijfsbelang heeft dat zijn medewerkers naar muziek kunnen luisteren. Immers, tevreden werknemers werken harder. Er is dan ook sprake van een openbaarmaking van muziek in de zin van artikel 12 van de Auteurswet".

Resultaat: 1600 Ekki’s boete per dag dat er naar de Ipod geluisterd wordt….

Bosmongolen….

// Serious Request 2008

Achter de schermen werken is leuk. Zeker bij een enorm evenement als Serious Request; de actie van radiostation 3FM waarin 3 DJ’s een week in een huis zitten zonder te eten en 24 uur per dag radio maken.

En in die 24 uur gebeuren hele leuke dingen.

Ik had het geluk om achter de schermen mee te kunnen werken bij de TV registratie tak. Dit betekende 8 uur lang achter elkaar in een regieautotje zitten met 4 man op elkaar gepropt terwijl je staar krijgt van het kijken naar de beeldschermen die overal hangen.

Maar dat maakt niet uit, zeker nu serious request plaatsvond in Breda. Iedere dag een kwartiertje reizen, ik teken ervoor.

Wat mijn favoriete moment van Serious Request is? Niet Jordy van Loon die live op komt treden, niet de surprise act van – ja hij leeft  nog – Critical Mas, en ook niet het totaalbedrag van meer dan 5 miljoen keiharde Euri’s voor het goede doel.

Mijn hoogtepunt was – ik blijf een nerd – het enige geslaagde optreden iets dat dxe9 technische innovatie van dit jaar had moeten worden. Een op afstand bestuurbare robot met een camera er in. Ik schakelde het ding live de zender op, mijn halfbroer Ed bestuurde het geval. De volgende ochtend besloot Giel Beelen er op te gaan staan en was het uit met de Pret, maar dit was toch wel een hoogtepuntje.

In 2009…

- Woon ik weer in Breda
- Ga ik mooie dingen maken waar ik trots op ben
- Ga ik verdriet hebben
- Ga ik harder lachen dan ooit
- Maak ik radio
- Vind ik wat ik zoek
- Begin ik met roken
- Leer ik tenminste 1 dans
- Wordt ik geen burgerlul
- Ga ik eindelijk meer boeken lezen
- Ga ik minder Lingo kijken
- Maak ik geen goede voornemens

Wat doe jij in 2009?

Pas op met vuurwerk.

JW

Fijne kerst iedereen!

// Verliefdheid is een Toverbal

Bij deze mijn nieuwe ringtone en alvast uitgeroepen tot het  ‘anthem’ van serious request 2008 in Breda.

// Internetmarketing

Wat voor advertenties je op facebook allemaal niet tegen komt…. Gruwelijk!

// Otto

Zaterdagochtend 04:20. De 3FM freaknacht. Ik schakel de camerax92s voor Nederland 3. Zojuist heeft x91Peter de Ranzige Dichterx92 een smerig gedicht voorgedragen dat eigenlijk echt niet kan. Een bandje heeft buiten de studio op een hoogwerker staan spelen en een Britse singer/songwriter die in de jaren x9290 op een blauwe maandag een paar hits heeft gescoord heeft in de studio een schitterende liveset weggegeven.

Giel Beelen heeft vrouwen ondervraagd over masturbatie, is uitgescholden door een dronken beller en heeft zijn zoveelste peuk opgestoken terwijl Gerard Ekdom de x91dienstx92 over heeft genomen. De sfeer zit er lekker in. SMSx92jes stromen binnen: x93BOEKEL DE GHEKSTE!!x94, x93Anna De Jong heeft dikke tieten XX Josx94.

x93Het is tijd voor die sfeercheck!x94 roept Gerard. En de lijnen worden opengezet naar de studio. De eerste beller is duidelijk aangeschoten en lalt wat over zijn avond. Dan gaat de tweede lijn open. x93Met Otto, ik heb niet lang meer te levenx94.
Melig van het vorige gesprek zet Gerard een banjo muziekje op. Tot Otto verder praat.
x93Ik heb kanker. Over 10 uur ga ik er een einde aan laten maken. Ik laat euthenasie plegenx94

Verwarring. Giel en Gerard kijken elkaar aan. Is dit echt?  Het gesprek slaat om van melig naar bloedserieus. Met bewondering volg ik hoe de twee DJx92s respectvol en eerlijk met Otto praten. Over zijn vrienden en familie. Over het feit dat hij pas 19 is. Kippenvel.

De achtergrondmuziek is ondertussen gestopt. Otto wil nog 1 plaat horen. Viva la Vida van Coldplay. Als boodschap aan iedereen die zit te luisteren. Geniet van het leven zolang het duurt. Zonder verdere woordgrappen start Gerard de plaat in.

Na het gesprek blijf ik over met vragen. Is Otto echt? Is dit gesprek het gevolg geweest van een zieke geest die een nog ziekere grap wilde maken? Of ben ik samen met de twee DJx92s deel geweest van de laatste uren van een doodzieke jongen van 19 die naar Nederland 3 zat te kijken? De sfeer wordt niet meer melig. Luisteraars bellen om te zeggen dat ze Otto het beste wensen, het dapper van hem vinden dat hij belde. De muziekkeuze wordt aangepast en de uitzending een eerbetoon aan Otto.

Een ding weet ik zeker. Dit vergeet ik nooit meer.

Artikel op nu.nl

// Oi! Dance Wiv Me!

Ongeinspireerde rap, nietszeggende tekst in het refreintje en werkelijk waar een gedrocht van een clip. Maar dit is zo’n mother***ing leuke plaat? Waarom? Ik weet het niet.

Misschien omdat de melodielijn afkomstig is van het nieuwe myspace kindje ‘Calvin Harris’. Met een half hitje in Nederland kennen sommigen hem misschien nog van ‘Acceptable in the 80′s’. Calvin is een gozer van 23 jaar met nu al credits op platen van Kylie Minogue en nu al behorend tot het nieuwe troetelkindje van de muziekpers.

Zijn laatste plaat hakt zonder dat ik het kan verklaren enorm goed bij me in. Hij blijft hangen, is enorm dansbaar en je kan er heel goed stoer op kijken als je hem op je Ipod hebt in de trein. Alles voor een bescheiden nazomer hitje wat mij betreft.

De bijbehorende kutclip (zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd!)

// Sony flikt het weer

Grote bedrijven zijn eng.
Dat zegt mijn gezonde linkse verstand me en daar houd ik mij aan. Grote bedrijven durven geen risico’s te nemen en zijn logge giganten die teren op hun monopoliepositie. Zo ook mijn favoriete Japanse TV Camera producent Sony.

De Amerikaanse divisie van Sony breekt echter met mijn vooroordeel. Ze durven geld, veel geld, uit te geven aan commercials die niet te vergelijken zijn met die van de concurrenten. Waar ze het een aantal jaar geleden deden met de nu al historisch te noemen ‘stuiterbal-reclame’ blijkt in April een nieuwe commercial van het zelfde kaliber te zijn gemaakt in Amerika die bij mij even onder de radar door is geglipt.
Waar de vorige reclames ook prachtig te noemen waren komt alleen deze weer in de buurt van het majesteuze gevoel van de stuiterbal variant.

Dit is geen reclame. Dit is kunst.

En natuurlijk een making of

// Bob fuckin’ Saget

De braafste televisieman ooit, Bob Saget. Wie kent hem niet meer? De voorbeeldpappa in de tenenkrommende TROS-sitcom full house. De net niet grappige ideale schoonzoon presentator met de gekke stemmetjes van America’s Funnniest Home Videos. Deze man is het voorbeeld van familiewaarden. De man waar Jan Peter Balkenende van zegt: "Met deze man kan je nog eens lachen". Totdat ik op Youtube ‘Bob Saget’ intikte….